ماضی استمراری

به تو ای محبوب دلفریب من
روزی که امدی بهار نبود اما جان و دلم زنده شد پر رنگ شد همرنگ چشمان زمردینت باغبان ماهری بودی که در زمستانی ترین فصل سال شکوفه ی لبخند اوردی و بهار بی درنگ شوق خندیدن از سرخی لبان تو آغاز گشت و تا انسوی ابدیت فراتر رفت
عشقت جان و دلم را سوزاند اما روح نواز جانم یود گویی که در دنیا من زنده ترین مرده ی دنیایم
فصل های دیوانگی ام باتو غاز گشت بهار آمد و شکوفه های غزل بر شاخسار قلبم نشانید تابستان امد وباخودش سرسبدی از زرد آلو و آلبالو اورد و اما پاییز پاییز را که اوردی قلبم تپید برگ های زرد سکوت خش خش برگان و کوچ پرستو ها
و تو نیز چون پرستوی پاییزی از دل و جانم رفتی گویی که هیچ گاه تورا ندیده بودمت حان شیرینم
تورا جان شیرینم خطاب میکنم زیرا که در هرتپش قلبم و پمپاژ خونم تو خواهی امد و با روح من همراه خواهی شد
در هر غزلم در هر لبخندم در هرشعرم تورا خواهم دید و در هرنوایی تورا می یابم
سال های باتو بودنم اما تمام شد
توباید میرفتی
مثل پرستو
مثل برگ
مثل رود
مثل مرگ
من درخودم مردم دیگر منی نماند تنها یک جسم بی جان به سان قاب عکسی که بر دیواراتاقی مجلل پرده هایی از عشقی اتشین را تداعی میکند تا دیگران انگشت به دهان مهارت نقاش بمانند ت
تورفتی و چه غریبانه رفتنی بود این رفتن
ای کاش میتوانستم کمی زمان باتو بودن را نگه دارم تا به هنگام دلتنگی های غریبانه به جای حس جای خالی ات آغوش مردانه ات را در آغوش گیرم
همه گفتند عادت میشود
نمیماند همانگونه که امده و رفته میرود سالها گذشت اما هنوز هم با شنیدن نامت جان و دلم جلایی تازه میپیماید و غزلی تازه میخواند .تو چه کرده بودی مگر افسونگر قصه های من نبودی
اگربودی انقدر به سان سنگ نبودی
نه تو صخره یا سنگ نیستی تو به سان دیواری میمانی که هرلحظه استوارانه تراز قبل پایدار میماند
تو قوی ترین اعتقاد من برای ایمانی
به راستی که اگر توپیامبر بودی من باجان و دل به کیش تو جان فدامیکردم
اما چه کنم که تو جانانی و من جان نیستم .زیاد یاوه میگویم تو سالهاست رفته ای به سان ماضی اسمتراری
اکنون مرگ برمن و قلبم اگر تورا دمی بخواند مرگ بر احساس پوچی که نام تورا بداند و درد بر قلبی که با یاد تو بتپد و ننگ باد بر جانی که جانانش توباشی