تورا اینقدر دوستت داشته ام که دیگر کافیست میخواهم رها شوم از دست تو و بودنت میخواهم بگذرم از تو و پاییز و آغوش مردانه ای که زمستان مرا بهار کرد میخواهم بگذرم از چشمان رمز آلودی که گونه هایم راجویباران کرد آری میخواهم بگذرم از تو از خودم از هرچیز که میان ما بود و به پایان رسید دیگر تو نخواهی آمد و من هرگز نخواهم گفت دلتنگت شده ام دیگر من هم می روم و خاطراتمان را پشت کوچه پس کوچه های اردی بهشت جا میگذارم اصلا مگر چه میشود که یادم نیاید چندمین روز ماهگرد دیدارمان شده یا سالگرد و هفته گرد من هم مثل تو بیخیال این عشق نافرجام شوم و به گذشته برگردم به همان دخترک شاد و خوشحالی که غم و اندوه تنهاییش را با سیاهی قلم به جلوه گری میزد و زیبا می کشید به همان دخترک مغرور سرکشی که هیچ کس قادر به گرفتن یک نگاهش هم نبود چه برسد به ...قلبش..... تو نه تنها مرا بلکه نگاهم را صدایم را خنده هایم را بازی گوشی و شیطنت هایم را جمله هاو سطرهایم را نقش و نگارهایم بر کاغذ و دفتر را شور درس خواندن و درس دادن را امید بهار را از من گرفتی دیگر چه خواهی گرفت؟ دیگر چه دارم که نگرفته ای هیچ نمانده بود و تو مرا باهیچ تنها و غریب در کوچه های تنهایی رها کردی و رفتی و به گمانت که این بهترین مرگ تاریخ بود اما من می روم و کوچ میکنم چونان پرستوها چونان کلاغ های آزادی که از سرمای هوا میگریزند من نیز از سردی نبود تو فرار میکنم به دور دست ها پناه میبرم و دیگر هرگز برنمیگردم............