تو بی شک بوی نارنج میدهی به دلچسبی ترشی آب انار به دلنوازی غزل حافظ و به شور قصه های پای کرسی مادر بزرگ تو همان طعم چایی زیر کرسی هایی هستی که با ذوق و شوق در استکان های قدیمی مادر بزرگ مینوشیدیم تو به سان زندگی میمانی گرمی و دلگرم میکنی وجودت مسبب آرامش و نبودت انگار آتشفشان من است عزیزترین من بی تو انگار ساعت ها نمیگذرند بی تو هوا سرد تر از سرد میشود و در بهاران قلبم به یکباره برف میبارد وقتی که تورا ندارمت در زمستانی ترین روزهای سال من هم یادتو جاریست در روزهایی که ندارمت در اوج تنهایی و سکوت اتاقم در پشت تمام حرف ها و اشعارم و در کنار تمام شیطنت هایم تورا مینگرم تورا با همان زیبایی وصف نشدنی به من مینگری و به تو لبخند میزنم اما زود می آیی و زود میروی از خیالم از دفترم از دنیایم دیر آمدی و من گویا سالهای قبل از تو مرده بودم یادم نمی آمد ایا ان سالهای بیهوده را زندگی کرده ام یا نه آخر زندگی بدون تو که معنی ندارد رنگ و بویش تویی دیگر چه می ماند اگر تو در میان اشعارم نباشی در لابه لای نوشته هایم لبخند نزنی و درکنار هق هق شبانه ام نباشی دیگر چه بگویم از که شروع کنم به نوشتن از تو از خودم از خستگی هایت از روزهایی که نمیتوانم مرهمی برای زخم هایت باشم از روزهایی که نمیتوانم ارامت کنم دیگر چه بگویم دیگر چه بگویم....................