از سر صبح دوییدم که بیایم پیشت
ابربود و باران
مادرم گفت نرو
آخر اینجا ابریست خیس میگردی و یک پیرهنم پیشت نیست
باز خندیدم من
گفتمش بیم نبر
آخر انجا که روم دوست نشسته بر من
چاییم ام گرم بریزد ببرد سردی دوران مرا
چتر گردد نگذارد گریه
خیس کند گرمی گلدار مرا
از برایم شکر و نقل و نباتی بسراید ببرد تلخی ایام مرا
نگرانم تو مباش ای مادر
پی تو گرد گلستان گشتم
هرکجا خنده زنان شوق تو دادم گفتم
میروم تا که اورا سیر ببینم نفسی تازه کنم برگردم
شاخه ی پیر صنوبر خندید گفت او میشکند قلب سبک بال مرا
گفت او سنگ دل است
میزند میشکند پای مرا
تا که دیگر نروم در پی او کوه و در دشت و گلستان گردم
به همه خندیدم گفتم او عاشق دیوانه ی هروز من است
آنقدر مست دو ابروی من است
هیچ کس جز من او نیست برایش به جهان یا به مکان
شاخه برگ نارنج بر دلممیخندید
غرق شورت بودم
انچنان مست تو و چشم غزل ساز تو گشتم ناگاه
سنگ پایم افتاد
پای بیچاره شکست
تا دم عصر کشیدم تنِ خود را تا ده
آنقدر ترسیدم
آنقدر گریه و اندوه امانم بگرفت
همه جا جاز زدم وای که پایم تو شکستی ای سنگ
ای که مغروری تو کار به دست من داد
تو چرا چشمه نگشتی بروی ناز کنی انگشتم
یا که چون مادر دلسوز زمین ،حلقه زنان گرد بلور سرخم
یکدفه سنگ شدی پای مرا بشکستی ؟
اینقدر رحم نداری پستی؟
آنقدر لعنت و نفرینت کردم تا کوه که صدایش به دلم لرز انداخت
زد و باران آمد خون ِپایم را با دست علف های تره وتازه بشست
تو چه کردی اما
دل سنگت خوش شد؟