در ناتوان ترین لحظه ی تاریخ هنوز هم برایت مینویسم
باجاری شدن اشکم
با گرفتگی صدایم
با تمام بغضی که در گلو هرشب برمن هجوم می آورد
باقطره های جاری اشک
ای زیباترین بهارمن در پاییز برایت مینویسم زیرا یادتو مرا احیا میکند و چه بسیار زیباست که حال من باتو نیکو میگردد
مهربان من تورا برای مهربانی ات برای بزرگی ات و از برای اعجاز لبخندت دوست دارم
هرچند از دور و به دیر و بسیار سخت باشد
دوستت دارم و این تنها اعتراف من است