مرا با فنجان قهوه ام تنها بگذارید
باران می بارد
مهمانی ناخوانده
به شیشه ی اتاق سر میزند و دست های مهربانش را نوازشگر گرد و غبار دلتنگی شیشه می سازد
پتجره را می گشایم هوا جان گرفته از آمدنش
مینگرم بازگشت پرستوهارا
زنده شدن درختان را
زیبایی خیابان را
بی شک بهار آمده است و
پایان این زمستان است
بوی خوشبختی به مشامم میرسد
مرا به دستان پرتوانش برسانید
میخواهم نیرویی پولادین از او بازیابم
زیرا که دلم به هوای نفس های او گرم است
پنجره را بگشایید
بوی بهار می آید