یک روز من نیز میروم....
نه اینکه ساکم را ببندم و دامن گلدار و شال حریرم را با خود ببرم نه اینها نیست
خنده هایم میرود شادمانی هایم میرود دلبرانگی هایم شعر هایم دخترانگی هایم خانه داری هایم شربت های بهار نارنجم که تو میگفتی بی نظیر ترین و دلچسب ترین شربت دنیاست
دلمه هایی که با برگ های رَز کوچکی که در باغچه ی حیاط کاشته بودم و پیچیدم و با تمام خستگی ات دیدی و برق زدن چشمانت مرا به خنده انداخت یادت هست با ولع شروع به خوردن کردی و با شور و اشتیاق تماشایت کردم یا آن روز که دخترمان را از مدرسه آوردی و عطر خوش قرمه سبزی کل خانه را فرا گرفته بود و تو اخمو گفتی مگر قرمه سبزی داریم و با حالت مغرورانه ات نشستی و من عاشقانه شروع نگاه به غذا خوردنت کردم تو با تکبر میخوردی و من هرلحظه به قربان تو تا عرش می رفتم و برمیگشتم
یا آن روز که به سختی بیمار گشتی و برایت سوپ درست کردم و خواستم قاشق را در دهانت بگذارم اما تو با اخم از من گرفتی و گفتی خودم میتوانم
یک روز بعد این همه تلخی می روم
از خانه از شهر از جهان و دیگر آن روز مرا هرگز نخواهی دید تو آن روز جسم بی جانی را خواهی دید که دیگر گرم نمیخندد که دیگر ذوق نمیکند که دیگر برای یک جرعه محبتت نمی میرد