باران بارید و من دلتنگم
اب گریست و من دلتنگم
کوچه پاییز شد و من دلتنگم
پرستورفت و من دلتنگم
و تو می آیی
همراه با تبسمی جان نواز و روح بخش در سراسر خزان نومیدی من
تو مرا از بی رنگ شدن می ستانی و برمن نقش جان می سپاری
ای آنکه از گرمی دو بال آسمانی ات شب تا به سحر قرص های خواب التیام من است
بی تونخواهم زیستن را
کاش برگردی و آرام رخت چرکین اندوه را ازمن بازستانی
دلتنگ شادی شده ام وقتی چراغ خانه تنها توبودی
بازگرد ای آنکه بی تومرا هیچ سخن نیست....