ای کاش از امید تصویری داشتم
تصویری حتی پوچ و بی رنگ هم بود برای من کافی بود تنها بودنش را میخواستم.
خسته و بی رمق در کوچه پس کوچه های دلتنگی مدام تورا صدا میزدم
رهگذران خندیدندبه من که دیوووانه وار به دنبالت میگردم
زیرا که فراموش کرده بودم این منی را که تمام وجودش تورا فریاد میزدوآرام می گریست
دنبالت می گشتم هروز هردقیقه هرساعت بی درنگ اما تورا نیافتم زیرا که تو تنها یک خیال بودی
یک تصور یک امید واهی برای دوباره زیستن
افسوس به حال زار و پریشانم برای یک خیال
به خانه برگشتم اینبار تورا دیدم
با جامه ای به رنگ آسمان آبی و لبخندی معطر به گلهای پاییزی دسته ای از گلهای سرخ در دست داشتی اما اینبار من از کنارت گذشتم
اینبار من رهایت کردم