حرف های امشب مرا باخودت به گور ببر
نجواهای غریبانه ام ،فریادهای هرکجایم را، اشک های بی صدایم را و بغض های ناخودایم راباخودت ببر نگذار کسی محبوب بی وفای مرا دشنام دهد از دلسنگی اش
مبادا کسی اورا لعن و نفرین کند
مبادا کسی بداند که اون چقدر برمن جفا کرد و من هنوز هم دیوانه وار عاشقش هستم
تلخ بود هروز اورا دیدن بی آنکه دمی لبخند بزند و با خرسندی چشمانم را نگاه کند دردناک تر از این نبود که او نزدیک ترین نزدیک به من باشد و فرسنگ ها دور از من زندگی کند او رفت
خودم گفتم
خودم خواستم که اورا از قفس طلایی عشق نافرجام نجات دهم
خودم ماندم و دیوارهای طلایی منی ماند در آغوش صد تنهایی