من دوگانه شدهام مثل تاسکباب که یک طرفش کباب است و طرف دیگرش جوجه.
از این دوگانه شدنم بدم میآید؛انگار که من را به دونیمه مانند سیب نصف کرده باشند.
باید باب میل معلمم بنویسم که روان میخواهد.
انگار جسمم به دونیمه شده؛یکی برای روحم،یکی برای خود واقعیام.
سختترینش هم این است که روحم،روان مینویسد و دوست دارم مانند بچهی کلاس دوم آن را پارهپاره کنم و نوشتهام را بسوزانم.
حس درونیم از حس خود واقعیام،زمین تا آسمان فرق دارد.
به قول جودی درونم؛حس خود واقعیام میگوید:آن حس درونیم همش دروغ است.
گلی که دوست دارم از جابکنم و یک گل زیباتری بکارم.
نگارحامدی
۸ آذر ۱۴۰۱