دفترچهی نویسندگیام را باز کردم همراه با قهوه شیری.در همان لحظه سمنویی را باز کردم که بخورم اما سمنو حرف میزد و شکلش عوض میشد،یکبار درخت انار،یکبار ستارههای درخشان.نویسنده هم داشت با لج،مرغ ماهیخوار را مجبور به خوردن شکلات میکرد.گندم هم برای من شعر حافظ میخواند و ماهی جادویی هم برای حافظ،داستان من را میخواند.پس این داستان یا شعر بیپایان هست عین داستان بیپایان احمداکبرپور