مداد در دست، در اتاقی تاریک که تنها نوری که وجود داشت نور چراغ مطالعه بود نشسته بود.
دفتری جلویش بود و به صدای باران گوش سپرده بود.شب برایش آرامش خاصی داشت و صدای باران این آرامش را چند برابر کرده بود .
صدای بارانی که در ناودان ها میریخت، روی دیوار آجری خانه ها،گل ها و درختان میبارید.
رودی که باران به آن جان تازه ای میبخشید، ماه و ستاره ها که پشت ابر ها پنهان بودند و سنک صبور ابر ها میشدند.
او همه اینها را در دفترش مینوشت و این آرامش را با دفترش هم شریک میشد.
نوشت از درد دل ابر ها با ستاره ها، نوشت از حس تازه ای که قطرات باران به گل ها داد، و امیدی که رودخانه را دوباره به جریان در آورده بود.
و نوشت از آرامش آن شب که بر دلش آرامشی را حاکم کرده بود.
و نوشت از آرامش آن شب ، که بر دلش آرامشی را حاکم کرده .