یکی از مراجعینم مدرس داستان نویسی بود.از فرصت استفاده کردم ومثل کسانی که تا پزشکی می بینند ،مشکلاتشان را می پرسند گفتم
«من دوست دارم بنویسم، ولی قواعد نویسندگی را نمیدانم.»
گفت: «خیلی هم میتواند خوب باشد. گاهی قواعد دستوپای نویسنده را میبندند. بنویس و همزمان قواعد را یاد بگیر، اما اجازه نده قواعد تو را قالببندی کنند.»
پرسیدم: «یعنی قواعد را یاد بگیرم، ولی الزامی به رعایتشان نداشته باشم؟»
گفت: «بله، دقیقاً منظورم همین است. قواعد گاهی محدودکنندهاند و امکان کشفهای جدید را کم میکنند.»
جالب بود.
تا آن روز فکر میکردم ندانستن، همیشه یک نقطهضعف است. حالا فهمیده بودم که گاهی ندانستن میتواند نقطه قوت باشد.
البته منظورش این نبود که قواعد را ندانم و از روی ناآگاهی هر کاری خواستم بکنم. برعکس؛ قواعد را یاد بگیرم، اما آنقدر به آنها وابسته نشوم که دیگر نتوانم از آنها عبور کنم.
من قبلاً میدانستم هیچ صفتی بهتنهایی خوب مطلق یا بد مطلق نیست. مثلاً تعصب همیه بد نیست، کسی که روی مرزها و ارزشهایش تعصب دارد، ارزشمند هم هست.
اما تا آن روز به این فکر نکرده بودم که ندانستن هم میتواند مفید باشد.
یک مانع از سر راه نوشتن برداشته شد.
با خودم گفتم: «حالا این همه آدم مینویسند؛ چه نیازی هست که من هم بنویسم؟ چرا خودم را در معرض قضاوت دیگران قرار بدهم؟»
یادم افتاد در یک کتاب تخیلی، شخصیتی مرده بود و بعد از مرگ حسرت میخورد که چه کارهایی میخواسته انجام دهد، اما از ترس قضاوت دیگران انجامشان نداده بود. عمر کوتاهش تمام شده بود و حالا فقط حسرتش مانده بود.
با خودم گفتم شاید نوشتن هم یکی از همان کارهایی باشد که اگر به خاطر قضاوت دیگران انجامش ندهم، روزی حسرتش را بخورم.
پس تصمیم گرفتم بنویسم.
برای اینکه توقع زیادی در خواننده ایجاد نکنم، حتی تصمیم گرفتم اسم نوشتههایم را بگذارم:
«نوشتههای پزشکی که نویسنده نبود»
اما بعد ترس دیگری سراغم آمد.
نکند خواننده فکر کند دارم ادای آدمهای متواضع و فروتن را درمیآورم؟ نکند متوجه تضاد درون این عنوان نشود؟
بالاخره تصمیم گرفتم درباره ننوشتنم بنویسم؛ حتی اگر به قیمت قرار گرفتن در معرض قضاوت دیگران باشد.