---
پلکهایم. سروده
نوروز انصاری
..........
از آن مسیرِ دراز که میآیم،
برای رهگذری که عاشقِ توست،
کلامت را تیری نکن در قلبم...
خدا، بگو چه کنم در این مسیرِ بیبازگشت؟
و این رویایِ ساده در خیالم،
و ستارهی رخشانی که،
در وسعتِ آسمان،
میدرخشد اما،
دور از دستِ من، در جادههایِ دراز.
گمشدهای دارم،
که در ناخودآگاهم،
مثل رودی زیرِ پوستِ زمین، جاریست،
مثل بادی در کوچههایِ خواب، ساریست.
جاده،
پیچدرپیچ و طولانی،
نمیدانم به کجا خواهد رسید،
به کدام خانه، کدام آستانه؟
شاید به هیچ، شاید به خوابی عمیق و طولانی.
چشمانم،
خیره بر سقفِ خاموش،
ارادهام را بستهاند،
رهایم نکن از روی لجبازی،
ای کاش کسی میشنید آهِ خاموشِ من را.
بدنم،
خیس از گرمای جنوب،
با خودم زمزمه میکنم:
خدا...
تو بگو،
با این دلِ سرگشته چه کنم؟
با این دلِ سرگشته، چه کنم؟ تو بگو...
که راهی جز پلکهایم و خواب نمیشناسم.
---
· نامِ شعر: پلکهایم
· نامِ شاعر: نوروز انصاری