«پرنیان خیال»
پرنیانِ خیال
سرودهی نوروز انصاری
شاخه خمید و آب، لبِ باران بوسید
باد از پس دیوار، نفسها را فرستاد
پدر، تختِ سفیدِ بیمارستان را پس میزند
یادم هست بر سیمای رنجورش، خندهای نقش نبست
ما بیمادر، در آینهی زمان گم شدیم
دلم آشوبی است بیساحل
آرزویم ابری که میبارد، اما نه بر من
خداوندا، بگو با این دلِ طوفانی چه کنم؟
چشمهایش را که میبندم، «شهلا» میشوند
رنگی میانِ خواب و بیداری
اگر بویِ وصلش به من برسد،
لبخندش به لبهایش برگردد،
جان ما به چرخِ تقدیر چه بند است؟
من از این خیال سرخوشم،
از سکوتی که دیوارها را بارانی کرده
از وصالِ کسی که خود، حیرانِ خودش است
دامنش را که میگیرم،
نه گل که ردِّ انگشتانِ باران است بر شیشه
لالهای وحشی در این گلستانِ تنها
نامِ زیبایش را بپرسم؟
نه، «شهلا» را؛
شهلا یعنی موجی که پرنیان نمیپوشد،
دریایی که همنشین ساحلهاست
اما آرامتر...
او مرغِ وحشیِ خیالِ من است،
نه قصرِ الماس،
که کوچهای خلوت، بارانخورده
من سالهاست بیچتر، از آن میگذرم
اسمش را؟
نه، هرگز...
اسم که عاشقانه نیست،
اسم که عریانتر از این حرفهاست.
---
عنوان: پرنیانِ خیال
سراینده: نوروز انصاری