«جان تازه»
نسیمم، اما
نه آن نسیمِ تکراریِ باغچهها
که نسیمِ کوچهپسکوچههایِ این شهرم،
جایی که پرندهها
به جایِ پرواز، قدم میزنند
روی پشتبامِ خانههایِ بیآسمان.
اینجا آدمها
به چترِ ابرهایی پناه بردهاند
که خودشان،
باران را پشتِ دیوارِ پنجرهها جا گذاشتهاند.
و من؟
من در گلدانِ سینهام،
نه شاخهی نور،
که یک دانهی کوچکِ پُر از فردا میکارم؛
با هر نگاهِ حیرتزده،
لبخند را بیصدا تقسیم میکنم
مثل بغضی که در گلو جا میماند،
نه مثل بارانِ همیشگی.
---
آدمهایِ امروز،
در پیچِ راهروهایِ سکوت،
رازِ نفسکشیدنِ دو نفره را گم کردهاند.
من اما،
میخواهم پلی باشم
نه از جنسِ سنگ و سیمان،
که از جنسِ نگاهِ کسی
که هنوز رنگِ چشمِ دیگری را در آینه حفظ کرده.
---
پس اگر روزی
در گودیِ چشمانِ غریبهای،
خستگی را دیدی که ریشه دوانده،
به یاد بیاور:
هر ایستگاه،
قطاری برای رفتن دارد،
و هر رفتن،
دلیلی برای شروعِ دوبارهی
راهِ نفسکشیدن.
---
من همینجا،
در میانِ همین نفسِ سردِ این خیابان،
عشق را نه واژه،
که یک سکونِ میانِ دو ضربان میدانم،
و امید را،
نه بال،
که صبرِ یک پرندهی بیلانه
برای دیدنِ بهارِ دوباره.
وشروع یک جان تازه
---