جان تازه سروده نوروز انصاری
چونان نسیمم،
که دل هیچ پرنده ای را نشکستم،
چون خود بال پروازم،
در هیاهوی این شهر زندانی.
اینجا آدم ها،
به ابرهای بی باران پناه برده اند،
و پرنده ها،
با روانی خسته،
راه میروند،بردرختان منتظر
نه برای رسیدن،
که برای ماندن.
اما من،
باامید،
شاخه ای از نور در دلم میکارم،
و به هر نگاهِ مبهوت،
لبخندی هدیه میدهم،
بی چشمداشت،
بیصدا،
چون بارانی که بیخبر میبارد.
آدم ها امروز،
در پیچ و خمِ سکوتشان،
پیامِ عشق را گم کرده اند،
و من،
می خواخم ،
پلی شوم
میانِ دلهایی که
یادشان رفته
چگونه با هم نفس بکشند.
پس اگر روزی،
در چشمانِ کسی،
ناامیدی را دیدی،
به یاد آر،
که هر پایان،
آغازیست برای
رویش جان تازه.
و من،
همینجا،
در همین نفس،
عشق را
ساده ترین واژه جهان میدانم،
و امید را،
سبکترین بالِ پرواز.