نامم را صدا بزن،
در این شبِ بیچراغ
که باد
پارههای نانِ تهی را
بر سنگفرشِ گرسنه میپاشد.
من
از نسلِ کلماتیام
که پیش از تولدشان
شکسته شدند.
اما هنوز،
در مشتِ کوچکی از روشنی،
ایمان دارم:
هر کلمهای
که به عشق آلوده است،
روزی
دنیا را از نو خواهد نوشت.
تو بیا —
با صدای باران بر شانهات،
با نگاهت که
همان وعدهی نخستینِ بیداریست.
نامم را صدا بزن،
تا دوباره زاده شوم
از خاکسترِ خویش.