

پایان سال و ابتدای سالی دیگر یا بهتر بگویم زمان برای من با آدمهای دل و اهل خرد و هنر معنا مییابد وگرنه غلتیدن در روزمرگی، عین بیهودگی است. چند روز است یاد غلامحسین فرنود همراه من است. او که برایم نماد «دانایی» است با آن عینک و کلاه خاص خودش و چشمهایی که تو را دعوت میکند که قبل از هر چیز «فکر» کنی. بدآیندش شعار و کپی و دزدی بود. «خود» بودن را یک ارزش متعالی میپنداشت البته «خود»ی که از ترکیب فکر و احساس برآمده باشد. «اسفند» ماهی است که فرنود در روزی از آن زاده شد و در روزی دیگر از آن، کوچ کرد و رفت. برای همیشه رفت. فرنود معلم ما بود. معلمی راستین که ذرههای وجودش را در من و همهی شاگردانش به یادگار گذاشت و جاری شد. و مگر معلم دانا جاودانه نیست؟ او در وجود شاگردانش تکثیر میشود. جاودانگی کمترین پاداش دانایی است. یاد دارم در دورهای، سالها و هر سال که نو میشد، بیدرنگ از پس تحویل سال، بر مزار «صمد بهرنگی» میرفتم. تنها. آرام میشدم. یاد داشتن کسانی که حتی اندکی بر داشتههای معنوی و فرهنگی، هنری ما اثر گذاشتهاند، پاسداشت دانایی است.
. با جواد فانی قرار گذاشتیم برویم دیدار فرنود در منزلش. عید بود. روزگاری بود که جواد فانی ویژهنامهای ضمیمه در نشریه «عصر آزادی» منتشر میساخت با عنوان «اجاق». اواخر دهه 1370 و اوایل دهه 1380 بود و من یکی از نویسندگان این ویژهنامه و همراه جواد فانی بودم. با فانی بسیار خالص و بیریا دوست بودیم. او از شیفتگان «احمد شاملو» بود و ازاینرو رسم انشا و نگارش «اجاق» را بر دستور نوشتار شاملو منطبق ساخته بود. بسیار دقیق. از سواد و خلوص و شوق فانی خوشم میآمد. «اجاق» که انتشارش متوقف شد ما هم به اقتضای معیشت و گرفتاری عقل معاش، کمکم از هم دور شدیم. اینک سالهاست چشمم دنبال جواد فانی است و پیدایش نمیکنم.
پانزدهم اسفند 1401