«بیداد» پیش از هر نکته و سخنی، فیلمی جسورانه است که آینه میگیرد به سمت جامعهای که مدام در حال پوستاندازی است؛ بازتاب صدای خاموش زنان در موسیقی و خوانندگی. فیلم گاه در بهتصویر کشیدن این بیداد موفق است و گاه از امروز جامعه خودش عقب میماند. سکانسهای ابتدایی فیلم در معرفی ستی و دیوارهای پیش روی او برای رسیدن به عشقش یعنی خواندن برای جامعهای که دچار این محدودیت است، اضافهگویی و شعاری است، مگر اینکه فیلمساز چشم به خارج دوخته باشد تا با این شرح مقدماتی مخاطب غیرایرانی را متوجه سازد.

«بیداد» اگرچه فیلم کاملی نیست اما اثری مهم است که دغدغه دارد؛ بیخاصیت و مبتذل نیست. درد را خوب به تصویر میکشد اما از طرح پرسش و چرایی وجود این دیوارها باز میماند. انتخاب بازیگر نقش ستی (سروین ضابطیان) دختری از نسل Z انتخاب درستی است و یک بازی شجاعانه و روان از او را شاهدیم، اما یک حسرت و تضاد در فیلم باقی میماند: وقتی بازیگر نقش ستی در زندگی واقعی خواننده است، چرا صدای او در فیلمی دربارهی خوانندگی خاموش است و به جای او پرستو احمدی میخواند؟ اگر قصد بهره از نام و اشاره به شرایط پرستو احمدی هم بود، میتوانست در تیتراژ پایانی صدایش طنینانداز باشد روی نقاشیهای خوبی که متناسب با موضوع و هوشمندانه انتخاب شدهاند.

امیر جدیدی در فیلم درخشان است و بازی لیلی رشیدی در نقش حمیرا (مادر ستی) تکاندهنده.
«بیداد» مجوز نمایش در ایران ندارد چون خارج از چارچوب رسمی ساخته شده، بدون حجاب اجباری و میکوشد بازتاب واقعیت زمانهاش باشد با همان پوششی که امروز در کوچه و خیابان میبینیم. روایتی واقعگرایانه از تنهایی و داد زنان خاموش. دوستی و همزیستی ستی با کرمشبتاب و استفاده نمادین از این رابطه درست، تصویری و سینمایی است. ستی همچون کرمشبتاب در پیله خود میلولد تا بلکه به رهایی و تولد دوباره برسد.