«او در طول زندگی کوتاهش به عنوان یک نویسنده، هیچگاه از این باور دست برنداشت که اصالت و شرف هنر و هدف شریف و نجیب آن، تنها در نشان دادن وقار آدمی و بزرگداشت عظمت انسانهاست.»
- علیاشرف درویشیان، بخشی از یادداشتی در کتاب «یادمان صمد» چاپ اول ۱۳۹۵ نشر موغام / صفحه ۲۴۷

عصری مطبوع در تبریز، در کافه مادلن، پس از پایان نشست تحلیل فیلم «مردی به نام اوه» (۲۰۱۵)، در کنار خواهر علیاشرف درویشیان و دوستان هنرمند و فرهنگی به ترتیب از راست - دکتر بهار ضمیران، پریسا مدرس اول، عبدالمجید نجفی و نسرین کوچهمشکیان - عکسی به یادگار ثبت شد.
حضور خواهر علیاشرف درویشیان نویسنده و داستاننویس سرشناس در کافه و اشارهی دکتر بهار ضمیران در ابتدای سخن به موقعیت کسانی چون درویشیان در قامت یک «جهان وطن» و نزدیکی فکری و مرام و باور او با صمد بهرنگی سبب شد این جمله را برگزینم چون هم پیوند فکری درویشیان و بهرنگی را نشان میدهد و هم به اشارهی دکتر ضمیران بازمیگردد.
به گمانم جهانوطنی همین است: هنرمندی که از مرزهای جغرافیا و زمان فراتر میرود و دغدغهاش انسان است، نه فقط خود. درویشیان و بهرنگی هر دو از این تبارند؛ چهرههایی ماندگار که وقار آدمی را در نوشتههایشان بزرگ داشتند و دانایی را ارج نهادند.
تبریز، کافه مادلن - چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵