آمروم (Amrum) برای من نه فقط روایت پایان جنگ، که تصویر فروپاشی یک خانواده در سایه سقوط یک ایدئولوژی است. فاتح آکین در این درام تاریخی، بهجای تاریخنگاریِ نبردها، با اقتباس از خاطرات هارک بوم (دوست و همکار فیلمنامهنویس آکین)، دوربین را بر پسرکی دوازدهساله (نانینگ) میبندد که مادرش در روز اعلام مرگ هیتلر، فرزندی به دنیا میآورد و در سوگ یک بت فرو میرود و پسرک برای بیدار کردن او، به جستوجوی نان سفید و کره و عسل میرود؛ کالاهایی که در روزهای پایانی جنگ به اندازه یک رویا دور از دسترساند.

آنچه فیلم را درخور تأمل میکند، تضاد تلخ زندگی و زیبایی طبیعت پیرامون است: آسمان صاف و علفزارهای مواج؛ و از پس همین قابهای نفسگیر، فروپاشی اقتصاد پس از جنگ و نزول شأن و مقام انسان. آکین خود جزیره را مثل یک شخصیت فیلمبرداری کرده و همین زیبایی است که تحمل زخم را سختتر میکند.

وقتی زنی از اهالی جزیره (با بازی دایان کروگر) به نانینگ میگوید که جنگ بهزودی تمام میشود، پسرک که هنوز برای درک پیامدهای سیاسی بسیار کوچک است، با خوشحالی خیال میکند پدرش، که یک افسر نازی است، به خانه بازخواهد گشت. اما انتشار خبر شکست حزب نازی در آلمان، مادر نانینگ را دچار فروپاشی روحی میکند و در حالی که پسرک برای یافتن حمایت به اطرافیانش روی میآورد، در مییابد که دشمن، نه آنسوی خط مقدم و جایی دور، که در همان خانه و در باورهای نزدیک است.

آمروم مانند یک آینه است؛ آینهای که آکین آگاهانه مقابل آلمان و تاریخ گرفته، نه برای تسلی، بلکه برای دیدن و ثبت در تاریخ.
دوشنبه 27 مهر 1405