چشمام رو باز کردم و دیدم گیر افتادم،تو دل یک ماهی بزرگ سیاه.
بدنش حرف هایست که هرگز نگفتم.
صدایش،فریاد هایست که هرگز نزدم.
چیست که مرا خورده،حرف هام یا فریاد هام. شاید صدام. نه این خیلی بزرگتره،خیلی سردتره،خیلی سنگینتره. اون(منه)
اون قسمت از من که فراموش شده، به دست خودش و تنها راه نجاتش فریادی بلندتر از خاموشی
که این خلع رو بشکنه