از ابر ها بیرون زدم و چشمانم را باز کردن. آنگاه بود که ذهنم از آفرینش جهان باز ماند.
جهان پیش رویم را میبینم، زیباست.
باورم نمیشود که چشمانم را به سوی این جهان بسته بودم. هرچه پایینتر میروم عظمت دو جهان را بیشتر و واضحتر میبینم.
حالا،،حالا،،من میان این دو جهان شناورم.
زادگاهم فریاد ها و نعره های یزدان را به خود جای داده و قطرات اشکش را به سوی زمین میفرستد و آرامگاهم این اشک هارا در خود میغلتاند و آنهارا در سرتاسر خود جای میدهد،زیرا که این اشک ها عصاره حیات این دنیا است.
در بین این غوغا کیست که به من نگاه کند. انگار که این مجازاتی است از سوی یزدان که به من نشان دهد قطره ای بیش نیستم و با اینکه آینده را میبینم کاری از دستم بر نمیآید جز نگاه کردن و ستایش قدرت هستی.
همینطور که به پایین میروم و به مرگم نزدیکتر میشوم همنوع های خودم را میبینم که به سنگها و سخره ها میخورند و به هزاران قطره کوچکتر و کوچکتر و کوچکتر تبدیل میشوند.
بعضی ها کنار یکدیگر میجنگند و سخره ها و کوه هارا در هم میکوبند و آرام میگیرند.
کمکم وقت منم فرا میرسد. از روی درختان لیز خوردم و بر روی گلی نشستم تا کمی آرام شوم و با خود فکر وبه آینده ام نگاه کنم. زمان گذشت و با رنگ های جدیدی آشنا شدم؛کسی نزدیکم میشود!.
قطره :(آهای تو کیستی؟)
کفشدوزک:(من کفشدوزک هستم)
قطره:(چرا به من نزدیک میشوی)
کفشدوزک:(تشنه ام آمدم تا جانی تازه کنم)
قطره:(این چه ربطی به من دارد)
کفشدوزک:(با نوشیدن آب، عصاره حیات جانی تازه میگیرم و شاداب میشوم ولی اگر آب نخورم از تشنگی میمیرم )
قطره:(مگر میشود.قطره ای به این کوچکی بتواند جانی تازه به تو ببخشد)
کفش دوزک:(من کوچک هستم و نمیتوانم به نهر ها و رودخانه ها بروم برای همین از قطرات روی برگ ها استفاده میکنم. بدان که هیچ چیز در این دنیا بی ارزش نیست)
قطره:(حتی من)
کفشدوزک:(حتی تو!)