نفس عمیقی کشیدم و چیزی نگفتم چیزی نداشتم که بگم...!
یه سوالی بود که همیشه درگیرش بودم اما هیچ جوابی واسش نداشتم وتا به حال هم پیدا نکرده بودم، چیشد که یهو اینجوری شد همه زندگیمو در عرض یک سال از دست دادم!
دستی به صورتم کشیدم و رفتم کنار دخترا نشستم، آراد گیتارشو آورد و شروع کرد به زدن با شور و شوق خاصی گوش میدادم، نگاهم افتاد به ملیکا و امیر، امیر داشت زیر گوشش حرف میزد و ملیکا خجالت میکشید چقدر عشقشون دل نشین و زیبا بود !
یاد خودم افتادم چقدر دلم واسه اون روزا تنگ شده بود واسه وقتی که میدیدمش و ذوق میکردم انگار که بار اولمه!
واسه شبایی که به اون فکر میکردم و خوابم میبورد، واسه وقتایی که به چشم های آبیش که مثل دریا بود زل میزدم، واسه وقتایی که به ایندمون فکر میکردم، واسه اون وقتا که ازم دور بود عکساشو بغل میکردم لباساشو بو میکردم و آروم میگرفتم !
یاد اون روز لعنتی افتادم وقتی که توی اون لباس سفید دیدمش، صورتش هم سفید بود مثل لباسش چقدر رنگ سفید رو دوست داشت !
روزی که روی اون تخت دیدمش و بهم گفتند بخاطر تو مرد، مرد، مرد توی ذهنم تکرار میشد هعی این کلمه، اشک های روی صورتم رو پاک کردم و به آهنگی که از گیتار نواخته میشد گوش کردم !
درست است دلتنگی من نوعی دلتنگی بی پایان است !