هفت سال پیش بود که بعد از حدود چهارده سال دوری، هوس بازگشت به روی زین دوچرخه زد به سرم. یه شب در اتاقم روبستم و شماره دوستم امیر رو که دوچرخه سوار بود گرفتم و برای اولین بار تو زندگیم، مشغول گفتگوی آرام تلفنی شدم! موضوع مشخص بود. خرید دوچرخه! و مامان نباید بو میبرد.
یکی از اتاق های خونه تقریبا با انواع وسایل ورزش های کوهستانی پر بود و ایشون هروقت اتاق رو جارو میکرد مجبور بود، اینها رو جابجا کنه و از این کار کلافه میشد. ورزش ها دیگه اسم خودشونو نداشتن. اسکی شده بود سرسره بازی، سنگنوردی شده بود از در و دیوار بالا رفتن و کوهنوردی شده بود ولگردی تو بیابون. مامان دوست داشت من زن بگیرم و از این کارهام دست بردارم.
آروم از امیر میپرسیدم چه دوچرخه ای باید بخرم، چقدر پول باید خرج کنم، از کجا بخرم و از این دست سوالها. مکالمه که تموم شد، از اتاق زدم بیرون و رفتم آشپزخونه یه لیوان چای بخورم. یه لحظه سرمو آوردم بالا که از بد حادثه با مامان چشم تو چشم شدم. خندیدم. عین یه نی نی! مامانم ولی نخندید! اخم کرد و گفت: اگه دوچرخه خواستی بخری، همه اون آت و آشغالها و خودت تشریف میبرین تو پارکینگ!
انقدر اتمام حجت قوی بود که کامل فکرشو گذاشتم کنار. سعی کردم ازش متنفر بشم. دوچرخه رو میگم. دیگه بهش فکر نکردم.
ادامه دارد...