پنکه

پنکه‌‌ی قدیمی آشپزخانه با سرعتی بسیار زیاد، تقلا کنان دور خودش می‌چرخد، سه پَره اش هزار تا به نظر می‌رسند، از سرعت بالا تن و بدنش به لرزه افتاده است و هر چند ثانیه صدایی از خود می دهد، انگار هر لحظه ممکن است از سقف جدا شود. وقتی نگاهش می‌کنم یاد پدربزرگ می افتم، خمیده و لق زنان، کهنه و پیر، انگار که از قبر درش آورده اند.

بادی که با تمام توان تولید می کند آرام آرام پایین می‌آید، و روی شلیل ها و هلو‌های میکس شد‌‌ه‌‌‌‌‌ی درون سینی می نشیند. مقدار خیلی کمی از خیسی مایع کم می‌شود.

دو سه روز بعد بعد تلاش های بی‌وقفه‌ی پنکه جواب می‌دهد، مایع شیرین شلیل ها و هلو ها حالا به لایه ای نازک از لواشک تبدیل شده است.

به آشپزخانه می‌روم یک باره نصف لواشک را در دهانم می‌چپانم، شیرینی و ترشی در دهانم پخش می‌شود، تکه ای از لواشک در دندان خرابم گیر می‌کند، دندان ناله ای سر می‌دهد، به پنکه خیره می‌شوم، همچنان سخت می چرخد.