آن روز ها مدام خانه ما می‌آمد و می‌رفت، آن روز از قضا من نبودم، من به عنوان تنها کسی که در این خانه رعایت می‌کرد نبودم که گوشش را بگیرم، بپیچانم و با الکل نابودش کنم، دیده بود من خانه نیستم و از فرصت استفاده کرد.
با آن لبخند گشاد و بدن زشت سبز کوچولویش که با چشم غیر مسلح قابل دیدن نبود، از روی دست های همیشه نَشُسته برادرم پرید روی زمین، طول حیاط را مثل یک قورباغه بپر بپر کنان طی کرد و به آشپزخانه رسید و درست پرید وسط سینی ته چین، مامان سینی را با دستان لرزان بلند کرد و روی سفره گذاشت.
خواست بعد از غذا موضوع را بگوید اما تصمیم گرفت خودش را راحت کند، اول مقداری اِهِم اِهِم کرد و بعد تعریف کرد، تعریف کرد که امروز وقتی دستبند طلایش را بدون گفتن به خانواده اش فروخت و با پول نقد داشت از خیابان رد می‌شد یک موتوری بی‌‌وجدان کیفش را زد، مامان می‌گفت و قیافه ی بابا سرخ و سرخ تر می‌شد درست مثل یه گوجه، ناگهان نگاه بابا برزخی شد، و همانطور که مامان اضطراب و اشک از چشمانش می‌چکید، عربده‌ای کشید و از جا بلند شد، و همانطور که تن و بدنش به لرزه افتاده بود سینی باشکوه ته چین را پرت کرد به سمت دیوار، ته چین خوشمزه‌ی بی‌چاره هم آرام آرام مثل یک آبشار برنجی جلوی چشمان ناامید وگرسنه برادرم پایین آمد.
مخلص کلام، آن روز که آن ویروس به خانه ما آمد از قضا من نبودم که با الکل نابودش کنم، اما خوشبختانه همانطور که ته چین به دیوار کوبیده شد، او هم به دیوار چسبید و دل و روده اش ریخت بیرون.
ما هم کرونا نگرفتم.
