تاب

مداد را بر می‌دارم.

نشسته‌ام روی تابی که از تخیلات ساخته‌ام،طناب های محکم خیال در دو طرف به آسمان گره خورده‌اند، و من، میان زمین و آسمان، میان درخت ها و برگ ها و میان آواز بلبل ها تاب می‌خورم.

این گونه است: 

روی تاب می‌نشینم، چشمانم را می‌بندم، طناب ها را محکم می‌گیرم، و بعد با یک هُل به پرواز در می‌آیم.

بالا، به سمت آسمان، باد موهایم را به عقب می‌برد، توقف ناپذیر به نظر می‌رسم، حتی ممکن است ماه را در آغوش بگیرم، یا حتی همانطور که دهانم باز است و جیغ می‌کشم، ستاره ای را ببلعم؛ 

رسیدن به اوج، یک لحظه توقف، نفس در سینه حبس می‌شود، چشمانم را می‌گشایم، زمان از کار می‌افتد، دنیا در برابرم کوچک است و من بزرگ. همه پایین هستند و من بالا.

و بعد، رها می‌شوم، به پایین پرتاب می‌شوم، تاب به عقب برمی‌گردد، با تمام وجود، جیغ می‌کشم.

مداد را بر می‌دارم، می‌نویسم .