تا اتمام کلاس چیزی نمانده بود
آنقدر مرا محو خودش کرد که چشمانش پاسخ تمام مسئله ها را با خودش برد
تا به خود آمدم دیدم استاد نگاهی با تمسخر می اندازد و میگوید
-جناب بهرامی اجازه خروج به میدین؟
بی آنکه پاسخی بدهم از کلاس خارج شدم
در خیابان اطرافم را نگاه کردم اما چیزی از مسیر خانه یادم نمی آمد
انگارنمیدانستم کجاهستم تا لحظه ای که
میان یکی از خیابان ها دیگر پاهایم توان راه رفتن نداشت در یک جا ایستادم و بر نور تیر چراغ برق خیابان خیره شدم یک لحظه نگاهم را برگرداندم و بعد از آن دیگریادم نمی آید
دست و یکی ازپاهایم بی حس شده بود درحالی که صدایی آرام به گوشم می رسید آهسته چشمانم را باز کردم
-جناب بهرامی حالتون خوبه صدای من میشنوید؟
محو تماشایش شدم و آرام گفتم
هرچه بیشتر می بینمت احتیاجم به تو بیشتر می شود
آن صدا دوباره تکرار شد و گفت
-جناب بهرامی
حالت خوبه من محمدیم استاد دانشگاهتون
و در این حال دنیابر سرم خراب شد
علیرضا نجاری(آرمان)
داستان کوتاه