اجازه می دهم غم در پوشش پر رنگی از درد در تک تک سلول های بدنم بپیچد . اجازه می دهم مشتی سنگین، فشرده و گدازه ای از داخل ،استخوان های قفسه سینه ام را آرام آرام و با لذت تمام خورد کند. اجازه می دهم بغض گلویم را مچاله کند . پرده اشک راه دیدگانم را ببندد و پلک می زنم تا گرمای گدازه ای قطرات اشک روی گونه هایم جریان پیدا کند .با همه وجودم تسلیم می شوم .زیرا می دانم راه رهایی گاهی در تسلیم شدن است .
به سال های پاک کودکی برمی گردم وخودم را در یک بعد از ظهر از روزهای داغ تابستان تصور می کنم .با خانواده به پارک رفته ایم ساعت ها در صف شلوغ تاب ایستاده ام یک نفر به نوبتم مانده که صدای بستنی بستنی همه حواسم را پرت می کند .
بستنی ...
بستنی خنک...
آلاسکا ...
با سرعت به سمت مادرم می دوم تا راضی اش کنم برایم آلاسکا پرتغالی بخرد . اما هر چه اصرار می کنم مادر قبول نمی کند. بغضم گرفته آخر چرا برایم نمی خرد من خیلی دوستش دارم هیچ چیزی در زندگیم به اندازه این بستنی آلاسکاها خوشمزه نیست .تو رو خدا ،خواهش می کنم .
به تاب نگاه می کنم نوبت من است با همه توانم می دوم تا به نوبتم برسم اما روی سنگ ریزه های کف پارک محکم به زمین می خورم زانوی شلوارم دهن باز می کند . انگار هزار. تا سوزن با هم توی زانوام فرو رفته ولی اصلا مهم نیست باز بلند می شوم تا به نوبتم برسم .ولی کسی جای من روی تاب نشسته . همان دختر بچه که مو هایش را از دو طرف بافت کرده بود ،لباس دامن دار چین چین پوشیده بود با کفش های تق تقی صورتی و من تا چند دقیقه پیش همین طور که منتظر بودم در ذهنم با لباس ها و کفش هایش داشتم بندری می رقصیدم . مادرش می گوید نباید می رفتی نوبتت سوخت برو ته صف . به پشت سرم نگاه می کنم نگاه عصبانی مادرم به خاطر پارگی شلوار روی پایم قفل شده ، سوزش سر زانویم تا مغز استخوانم را می خراشاند. و کودکی که آلاسکا پرتغالی عزیز من را با لذت تمام می لیسد و دور می شود و آدم هایی که تمام این چیزها برایشان هیچ است . اطراف پارک شلوغ و پر از هم همه است. دست فروش ها با هیجان و سرو صدای عجیبی مشغول کسب و کارند کودکان خوشحال به بازی خود ادامه می دهند و آدم های بسیاری مثل تماشاگران یک سینمای چند بعدی تمام این لحظات را نگاه می کنند. دلم می خواهد به بلند ترین نقطه دنیا بروم مثلا بالای همان سرسره قرمز رنگ که فقط یکبار جرات کردم تا بالایش بروم ولی چون سرم گیج رفت گریه کردم و پدرم مرا در آغوش گرفت . راستی بابا چقدر قدش بلند است . دستش را که دراز کرد من را گرفت. آری همین خوب است به بلندی دستان بابا بالا بروم و داد بزنم که آهای مردم به من نگاه کنید . ببینید چقدر گناه دارم ، دلتان برایم بسوزد ، به من توجه کنید ،من دلم بستنی می خواهد ، دلم توجه می خواهد ، زانویم زخم شده درد می کند بیایید مرا بغل کنید ، قربان صدقه ام بروید بیایید برایم بستنی بخرید این بچه ها نوبتم را خورده اند بیایید مرا سوار تاب کنید و بعد بلند بلند داد بزنم و گریه کنم . حالا همین قدر کودکانه و معصوم تسلیم می شوم و می دانم که هیچ نگاه مهربان و دست نوازشگری هم نیست حتی این را نیز می پذیریم و در بلند ترین سکوی خیالم بالا می روم و فریاد می زنم آهای دنیا اینجا همان جایی است که من کم آورده ام ، نوبتم را خورده اند ، جگرم بوی کباب می دهد . تمام جانم درد می کند . دلم توجه می خواهد ، دلم نوازش می خواهد .خسته ام. دلم یک خواب آرام و طولانی می خواهد و بعد خودم را در آغوش می گیرم و اشک می ریزم . ساعت ها خودم را در این شرایط رها می کنم و تسلیم می شوم ، درمان نیست اما راهی هر چند کوتاه برای رهایی است .