این روزها سرعت گذر زمان برایم ترسناک است . همه اتفاقات زندگی خیلی سریع تر از چیزی که تصورش را می کردم در حال عبور است . بعضی روزها گمان می کنم باید زودتر از خواب بیدار شوم مثل دونده های دو سرعت در حالت استارت بایستم و با طلوع آفتاب با تمام توان شروع به دویدن کنم تا به سرعت گذر زمان برسم . دست آخر هم در پایان این مسابقه من می مانم و استرس تمام کارهایی که نرسیدم انجام دهم و چهره خندان و خوشحال زمان که دست ها را پیروزمندانه بالا برده است و در حالی که روبان خط پایان دور کمرش می رقصد از جلو چشمانم شادمانه عبور می کند .
تمام این اتفاقات زمانی برایم ترسناک تر می شود که می دانم دیگران هم همین احساس را دارند . خیلی وقت است که جمله ی وای چرا این روزها نمی گذرد را نمی شنوم بیشتر جمله هایی مثل چقدر این ماه زود گذشت یا باورت می شود سال تمام شد را می شنوم . این شرایط مرا یاد فیلمی می اندازد که در آن آدم ها در روز تولد بیست و پنج سالگی شان یه ساعت روی دستشان حک میشد و روی آن ساعت زمان باقی مانده عمر ثبت شده بود دیگر تمام تلاش ها برای افزایش زمان آن ساعت حک شده روی دست ها بود مثل یک دوندگی ترسناک و بی پایان ، درست شبیه حال و احوال این روزهایمان .