نویسنده: دکتر صونیا بهمنش
کاغذ،
دشتیست سپید و بیکران،
که در سکوتش
هزاران رازِ ناگفته
خانه کردهاند.
قلم،
نیِ جادویی روح است،
که از رگهای سیاهِ مرکب،
خونِ کلمات را
بر سپیدیِ معصوم کاغذ جاری میسازد.
هر بار که میلغزد،
اندوه،
در هیئت واژه آرام میگیرد،
شادی،
به ترانه بدل میشود،
و رؤیا،
به باغی جاودانه.
کاغذ، صبور است،
رازها را مینوشد،
و شهادت میدهد
بر لحظههایی که دیگر باز نمیگردند.
قلم، خستگی نمیشناسد،
همچون جویباری بیانتها،
مینویسد و مینویسد،
تا هیچ اندیشهای
در ظلمت فراموشی گم نشود.
این دو یار فروتن،
ابزار نیستند،
کشتیاند بر دریای زمان.
بر عرشهشان
میتوان عشق را در سینهی تاریخ کاشت،
اندوه را به آرامش سپرد،
و حقیقت را تا افقهای دور برد.
چه شگفت است،
که تمام جهان،
با همهی فراخیاش،
در میان کاغذ و قلم معنا میگیرد:
رازدار خاطرات،
حافظ رویاها،
و یاران جاودانهی روح انسان.