نویسنده: دکتر صونیا بهمنش
شیرین دختری ساده و صبوربود، با چشمانی درخشان که برق رویا از آنها میبارید.
هر روز صبح زود، پیش از آنکه خورشید بهطور کامل از پشت کوهها بیرون بیاید، سبد حصیریاش را برمیداشت و به باغ کوچک مادربزرگش میرفت. آنجا ردیفهای یاس، رز، میخک و بنفشه منتظر دستان او بودند. شیرین با عشق گلها را میچید، آرام در سبد میگذاشت و زیر لب آوازهای کودکانهای میخواند.
برای او هر گل یک دوست بود. با هرکدام سخن میگفت و باور داشت که گلها هم به او گوش میدهند.
رز سرخ برایش نماد عشق و شور زندگی بود، بنفشه نماد آرامش، و یاس بوی امید میداد. وقتی سبد پر میشد، با گامهای آرام به سمت خیابان شلوغ شهر میرفت و در گوشهای بساطش را پهن میکرد.
رهگذران بسیاری از آنجا عبور میکردند. بعضی تنها برای خرید یک شاخه گل میآمدند، اما خیلیها برای شنیدن چند جملهی شیرین میایستادند. او همیشه با لبخند حرف میزد و با مهربانی گلها را در دست مردم میگذاشت. همین خصلت ساده باعث شده بود که اهالی محل او را «دختر گلها» صدا کنند.
با این حال، دل شیرین پر از آرزو بود. هر بار که صدای غرش هواپیماها را میشنید و سرش را به آسمان بلند میکرد، حس میکرد پرندهای کوچک در دلش پر میزند. او میخواست دنیا را ببیند: کوچههای باریک استانبول، بازارهای رنگارنگ دهلی، باغهای لالهی هلند و جنگلهای مهآلود ژاپن.
شبها، وقتی بساطش را جمع میکرد و به خانه برمیگشت، صندوقچهی کوچکش را باز میکرد. درون آن چند اسکناس تاخورده و سکههایی بود که طی سالها جمع کرده بود. هر بار که یک سکه در صندوق میانداخت، زیر لب میگفت:
«این هم یک قدم به رویاهایم نزدیکتر.»
یک روز عصر، وقتی شیرین خسته کنار بساطش نشسته بود، زوجی جوان به سراغش آمدند. آنها گردشگر بودند و از کشوری دور به ایران آمده بودند. زبان فارسی را کمی بلد بودند و با لهجهای شیرین گفتند:
«ما میخواهیم برای مادرمان گل بخریم.»
شیرین با دقت چند شاخه یاس انتخاب کرد و در حین پیچیدن آنها، با اشتیاق دربارهی آرزوهایش برای سفر حرف زد. زوج جوان با لبخند گوش دادند و در پایان گفتند:
«تو باید روزی مسافر باشی، نه فقط فروشنده گل. دنیا منتظر دیدن توست.»
این جمله مثل جرقهای در دل شیرین افتاد. از آن روز به بعد، انگیزهاش برای پسانداز بیشتر شد. او حتی شروع کرد به یاد گرفتن چند کلمه انگلیسی از گردشگرانی که به بساطش میآمدند.
در همان خیابان، پیرمردی بود که هر هفته برای همسر مرحومش یک دسته بنفشه میخرید. او همیشه دقایقی کنار شیرین میایستاد و از خاطرات سفرهای جوانیاش تعریف میکرد: از قاهره و پاریس، از لندن و رم. شیرین با اشتیاق گوش میداد و هر بار دلش بیشتر پر میکشید.
پیرمرد روزی به او گفت:
«سفر تنها دیدن مکانهای جدید نیست، بلکه دیدن خودت در آینهی فرهنگهای دیگر است. اگر آرزو داری، آن را دنبال کن. حتی اگر دیر برسد، باز هم ارزش دارد.»
این حرفها برای شیرین مثل نقشهی راه بود.
اما زندگی همیشه آسان نبود. گاهی باران شدید بساط کوچک شیرین را خیس میکرد، گاهی مردم بیتفاوت از کنارش رد میشدند و گلی نمیخریدند. بعضی روزها آنقدر خسته میشد که دلش میخواست همه چیز را رها کند.
با این وجود، هر بار که نگاهش به صندوقچهی کوچک میافتاد، امید دوباره در دلش زنده میشد. او یاد گرفته بود حتی از دل سختیها هم گل امید برویاند.
سالها گذشت و شیرین بالاخره توانست مبلغی جمع کند تا بلیت اولین سفرش را بخرد. مقصدش استانبول بود؛ شهری که همیشه در خیال دیده بود. وقتی برای اولین بار پایش را در فرودگاه گذاشت، قلبش به تندی میزد. حس میکرد رویاهایش بالاخره بال گرفتهاند.
او در بازارهای ترکیه قدم زد، از باغهای گل لاله عکس گرفت و برای کودکان ترک گلهای کوچکی هدیه داد. آنجا فهمید که گلها زبان مشترک همه انسانها هستند.
وقتی به شهر خودش برگشت، مردم با شگفتی به او نگاه میکردند. شیرین دیگر فقط «دختر گلفروش» نبود؛ او حالا سفری را تجربه کرده بود که به همه ثابت کرد رویاها شدنیاند.
هر بار که در بساطش گل میچید، با مسافران تازهوارد از آرزوهایشان حرف میزد و به آنها امید میداد. او فهمیده بود حتی اگر نتواند تمام دنیا را ببیند، میتواند دنیا را با گلهایش به دل مردم بیاورد.
و در دلش هنوز میدانست این تنها آغاز ماجراست...