شب شده، هوا هم رنگ سفید و امیدبخش خودشو از دست داد، به تاریکی تبدیل شد.
من با یه سیگار، با حال پریشان و سردرگم، جلوی پنجره ایستادم. یاد آخرین حرف از خودکشی افتادم، می‌گفت: پس چرا غذا می‌خوری؟ چرا می‌خوابی؟ چرا یه چرایی برای زندگی پیدا نکردی، میگی نیست پس چرا خودکشی نمی‌کنی؟
این جمله رفت و اون یکی یادم افتاد که گفته: هر کسی چرایی برای زندگی خود پیدا کنه، با هر چرایی می‌تونه زندگی کنه. مغزم مثل ایستگاه اتوبوسه، فکرهام مسافریه که از عمق فکرهام، دردهام و رنج‌هام به سراغم اومده.
همه چی برای من کسل کننده شده، حتی اسم خودکشی هم برای من مسخرست، این‌ها هیچ فایده‌ای نداره، زندگی باید کنیم با دردها، زخم‌ها و گریه کنیم...
گاهی به بیرون سر می‌زنم، می‌خوام برم سراغ پل طبیعت تا از بالا بپرم بعد به آغوش مرد سیاه برسم تا برای من آرامشی باشه توی این جهانی که همه جا پر از سروصداست. مردم هیچ لبخندی نمی‌زنن، به هم سلامی نمی‌کنن، درسته تنهایی خیلی جالبه ولی این کنش‌ها قابل قبول نبود. انگار کسی اومده اون آدم سرحال رو کشته بعد مثل یه درخت، یه آدم پیر و ضعیف رشد کرده.
به پل نگاه می‌کنم، مردم هم گاهی اوقات باهم حرف می‌زنن، ماشین‌ها با سرعت از کنار هم رد می‌شن. به دستم نگاهی کردم بعد به اطرافم دیدی زدم که یک مرتبه همه جا سفید و سیاه شد. همه چی مثل تیر داشت با سرعت از جلوی چشمام عبور می‌کرد، داد زدم: نه، این امکان نداره، من کور نبودم، اون دنیای ذهنم نبود. چهارچوپی رو دیدم، ایستاد بعد گفت: افکار تو بودن که روی همه نقاب می‌زد، این فکرهات تبدیل به چهارچوپ شد که تو رو محاصره کرد، به دید تو تجاوز کرد، با آن نوزاد چشم به این جهان گشودی، در آخر جهان‌بینی تو به وجود اومد.
عصبی شدم، چاقوی کوچیکی تو جیبم بود، از جیبم در آوردم، به سمتش پرتاب کردم که دیدم از مغز خودم خون اومد، تعجب کردم ولی دیگه نه می‌تونستم فکر کنم و نه می‌تونستم بنویسم، فکرمو از دست دادم، اشتباه نبود از مغزم خون می‌اومد ولی انگار مثل دیوونه‌ها بودم، راحت بودم. به خودم گفتم خوب شد که اینو فهمیدم بعد مُردم.
تموم اینارو داشتم می‌دیدم، موقعی که تموم شد به سوی نیستی پرواز کردم.
#مهران_دلیر
