داستانک

آسمان آبی رنگ ما،

مهمانی در اختیار داشت به نام خورشید.

خورشید ستاره بزرگی بود، امیدی در دل داشت،

سخنانی که از دهان خود چون تیر پرتاب می‌کرد بعد

جان آدمی را با تمام گفته‌های خود، اسیر می‌کرد.

با آسمان می‌گفتند و می‌خندیدند، ناگهان در زمین خاکی

که تمام مردم لباس مشکی رنگ بر تن داشتند، آدم‌های

ضعیف و توخالی، مشغول کارهای خود بودند، کسی آمد بعد چند نفر را با تیر زد.

خورشید عربده‌ای کشید، زمین گرم شد، آسمان از رنگ آبی به قرمز در آمد. یک راهزنی سراغ پیرمردی رفت که با صورت‌ پژمرده، قلب شکسته، کمر قوز کرده، داشت همانند ژله می‌لرزید.

آسمان گفت: این زمین است، انسان‌ها پوچ شدند، معنای کلمات را عوض کردند، هیچ‌کسی مقابله این کنش‌ها نمی‌ایستد تا مبادا زندانی شوند. ای ستاره سوزان، بدان انسان دشمن انسان است. خورشید به زمین سیاه نگاهی کرد و ‌پاسخ داد: انسان سرآغاز معنای پوچی، ادیان، ویران شدن، است. این را نگاه کن، یک درخت باقی مانده، سر آن هم جنگی به پاست. انسان می‌خواهد به خود بیاید ولی نمی‌تواند. آری انسان عجیب است، به گمانم اینان به کسی توجه‌ای نخواهند کرد.

#مهران_دلیر

#داستانک#انسان#دشمن#خورشید