اندیشه ی دلخواه

غزل اندیشه ی دلخواه سروده: آریاپارسی سرا - خوشنویس احمد اسماعیل زاده

اندیشه ی دلخواه

مــی روم ازپــشـت نـــالـه آه را پـیـدا کــنم
در پـسـاهـنگ ام فــروغ مـاه را پـیـدا کــنم

درشبــی تـاریک و راه بی نــواجـامـانده ام

تــا بـه دیــدار نــگـاهــش راه را پـیـدا کـنم

سـال هـا دنـبـال راز خــویـشـتن بـودم مــگـر
ازنــهـــانـش آن دل آگــــــــاه را پـیـدا کــنم

درد دل هـایـم به گـوش بـازِ مــردم جـا نـشد
مــی روم تا کنجِ دنجِ چــاه را پـیـدا کــنم

درمــیان کــاهدان دنــــبال ســوزن نــیســتم
بـایـــد از دریـــای ســوزن کـاه را پـیـدا کـنم

من که درشـترنـگ او سـرباز گمنامی شدم
مـی روم شـایـد شکــوه شــاه را پـیـدا کـنم

هی به این در هی به آن در می زنم اندیشه را

تـا مگـــر انـدیــشه ی دلخــواه راپـیـداکـنم

شیـر بیـشه همچنان ازپشت خنجرمی خـورد

مـی روم انــدیــشـه ی روبــاه را پـیـدا کـنم

آریا پارسی سرا

دبیر ادبی بنیادفردوسی