پیام روی گوشیام از طرف مامان است . به او گفتهام در مسیر خانهام و پیامش را میخوانم که گفته : « خیر پیش عزیزدلم » جوابش را با استیکر قلب میدهم .
مقابل درب قطار میایستم .
واگن تقریباً کیپ تا کیپ پر است اما خسته تر از آنم که منتظر بمانم .
پس خودم را در میان جماعت میچپانم .
سرم را تکیه میدهم به درب . ایستگاه بعد قطار میایستد اما همین که درب ها میخواهند بسته شوند زنی به سرعت خود را جای میدهد .
مقابل من میایستد . خشمگین است و گوشیاش را فوراً در میآورد . آنقدر به من نزدیک است که ناخواسته صفحه ی گوشیاش را میبینم . دایرکت شخص خاصی را باز میکند و تکتک پیام هایش را پاک میکند . بدون درنگ صفحه را اسکرول میکند و هر از گاهی تند تند نفس میکشد . آهنگی که در گوش هایم پخش است میخواند : “I'm trying so hard to forget you”
ایستگاه بعدی خیلی ها پیاده میشوند اما همچنان پاک کردن پیام ها ادامه دارد . دختر کناری گوشیاش زنگ میخورد : جانم ؟ صدایت قطع و وصل میشود . حتماً رسیدم بهت زنگ میزنم . منم دوستت دارم . مواظب خودت باش.
زن که انگار دیالوگ ها را از بر باشد و از آن ها عاصی ، بی اعتنا به آن حرف ها هندزفریاش را میگذارد و ادامه ی کار خودش را در پی میگیرد .
چشم هایم را میبندم . به آن لحظه هایی از زندگی فکر میکنم که سعی کردم چیزی را فراموش کنم ، پاک کنم اما “ حافظه “ نگذاشته .
یاد آن لحظه ها میافتم که آدمی در حال خانه تکونی اسفند است و بعد جعبه ای ، دفتری پیدا میکند که فردایش بگوید : یک روزم هدر رفت چون حواسم پرت آن خاطره ها شد و تا خود شب با آن ها ور رفتم.
چشم هایم را باز میکنم ، آن زن آخرین پیامش را پاک میکند که نوشته بود : سلام و بعد دکمه ی بلاک را فشرد . گوشیاش را خاموش کرد چشم هایش را بست و پس از چندی باز کرد و خودش را جمع و جور کرد.
به خودم میآیم و میبینم زندگی یعنی یک جایی میان هزاران نفر آدم ، هزاران هزار پیام را پاک کردن ، بی آنکه بدانی کدام ایستگاه قرار است بروی و اکنون کجایی .
و رسیدن به نقطه ی سلام که شروع یک خداحافظیاست . سلام را پاک میکنی . خودت را جمع و جور میکنی و پیاده میشوی و میروی دنبال حافظهات .
پایان .
روژینا کرمی
زمستان هزار و چهارصد و سه.