در سوگ نشستهام،
با چراغی خاموش
و دلی که
هر تپشش، فریاد خاموشیست.
صدای گامهایت رفته،
اما هنوز
در گوش کوچهها
طنین حضورت میپیچد.
زمین بوی نبودنت میدهد،
و آسمان
چون مادری پیر
گریان است.
ای رفته در سکوت،
در غیبت تو
حتی گلها
رنگی از اندوه گرفتهاند.
و من،
میان خاطرهها
شمعی به نامت روشن میکنم
تا شاید،
راهی به سوی دیدارت گشوده شود.