بزرگ شدن یعنی چی؟ فقط بزرگ شدن سن؟
تا حالا به این فکر کردین که بزرگ شدن واقعاً یعنی چی؟
یعنی هر سال به سنمون اضافه بشه؟ یعنی شناسنامهمون عدد بزرگتری رو نشون بده؟ یا اینکه کمکم یاد بگیریم دنیا رو جور دیگهای ببینیم؟
ما از بچگی منتظریم بزرگ بشیم. وقتی بچهایم، دلمون میخواد زودتر به سن نوجوانی برسیم. وقتی نوجوان میشیم، فکر میکنیم با رسیدن به هجدهسالگی قراره همهچیز تغییر کنه. انگار یک روز از خواب بیدار میشیم و میبینیم دیگه بزرگ شدیم؛ عاقل شدیم و جواب تمام سؤالهامون رو میدونیم.
اما واقعاً اینطوریه؟
شاید بزرگ شدن بیشتر از اینکه به سن ربط داشته باشه، به چیزهایی مربوط باشه که در طول زندگی یاد میگیریم.
به روزهایی که میفهمیم همه آدمها قرار نیست مثل ما فکر کنن. به وقتهایی که متوجه میشیم نمیتونیم همه رو راضی نگه داریم. به لحظههایی که یاد میگیریم گاهی باید از بعضی چیزها بگذریم، حتی اگر هنوز دوستشون داشته باشیم.
شاید بزرگ شدن یعنی بفهمیم قرار نیست همیشه همهچیز طبق خواسته ما پیش بره.
یعنی قبول کنیم بعضی سؤالها جواب مشخصی ندارن. بعضی آدمها وارد زندگیمون میشن و بعد میرن. بعضی آرزوها محقق نمیشن و بعضی اتفاقها، با اینکه انتظارشون رو نداشتیم، مسیر زندگیمون رو تغییر میدن.
اما یک چیز دیگه هم هست.
گاهی فکر میکنم ما در مسیر بزرگ شدن، چیزهایی رو هم از دست میدیم. شاید اون شوق سادهای که قبلاً با اتفاقهای کوچیک خوشحالمون میکرد. شاید اون اعتمادی که بدون ترس به آدمها داشتیم. شاید حتی بخشی از خودمون که زمانی بدون فکر کردن به نظر دیگران، فقط زندگی میکرد.
و اینجاست که از خودم میپرسم: آیا بزرگ شدن یعنی فقط چیزهای بیشتری یاد بگیریم، یا باید یاد بگیریم چطور چیزهای قشنگی رو که از قبل داشتیم، حفظ کنیم؟
شاید بزرگ شدن به معنی این نباشه که دیگه نترسیم، گریه نکنیم یا اشتباه نکنیم. شاید یعنی با وجود تمام اینها، کمکم خودمون رو بهتر بشناسیم و مسئولیت انتخابهامون رو بپذیریم.
شاید هم هیچکس واقعاً یک روز مشخص بزرگ نمیشه. ما ذرهذره تغییر میکنیم؛ با تجربههامون، با آدمهایی که میشناسیم، با تصمیمهایی که میگیریم و حتی با اشتباههایی که بعدها ازشون درس میگیریم.
و شاید آخرش بفهمیم بزرگ شدن فقط رسیدن به یک سن مشخص نیست؛ بلکه مسیریه که در اون، هر روز کمی بیشتر خودمون رو میشناسیم.
حالا سؤال اینجاست: ما واقعاً بزرگ میشیم، یا فقط یاد میگیریم چطور بزرگ به نظر برسیم؟