چی شد که انقدر درگیر زندگی شدیم که فراموش کردیم کی هستیم و چه چیزهایی واقعاً برای ما اهمیت دارند؟
چی شد که به جای گوش دادن به صدای درونمون، صدای دیگران رو انتخاب کردیم و خودمون رو با نمرهها، مدرکها و تأیید دیگران تعریف کردیم؟
چی شد که هممون شبیه هم شدیم؟
یادمه روزهایی رو که به سادگی میخندیدیم و بدون هیچ نگرانی از فردا، فقط به زندگی فکر میکردیم.
روزهایی که در دنیای کودکانهمون، خوشحالی و بازی کردن مهمترین چیزها بودند.
اما به مرور زمان، این خوشحالی و سادگی تبدیل به یک روتین بیپایان شد.

از مهدکودک شروع کردیم؛ تلاش کردیم تا "بچه خوبی" باشیم و توجه خالهها و مربیها رو جلب کنیم. بعدش پیش دبستانی، ابتدایی و راهنمایی؛ هر مرحلهای که گذراندیم، بیشتر به سمت انتظارات دیگران سوق داده شدیم.
بلوغ که رسید، انگار مرگ اعتماد به نفس ما شروع شد.
دبیرستان، کنکور، انتخاب رشته، دانشگاه... هر مرحلهای که گذراندیم، بیشتر از خودمون دور شدیم.
ما به دنبال نمرههای بهتر، رتبههای بالاتر و تأییدهای بیشتر بودیم. اما در این مسیر، خودمون رو گم کردیم.
روزهای خوبمون رو فدای آرزوهایی کردیم که شاید هیچوقت به دست نیاریم. خوشحالی رو از زندگی حذف کردیم چون به ما گفتند "فعلاً برایش زوده" یا "باید اول به هدف برسی."
حالا، در این دنیای پر از فشار و رقابت، ما به خودمون میگیم: "حواست کجاست؟ ما الان باید به فکر چیزای مهمتر باشیم!" اما واقعاً چی مهمتر از خوشحالی و رضایت درونی ماست؟
ما نمیتوانیم همیشه منتظر بمانیم تا زمانی مناسب برای لذت بردن از زندگی پیدا کنیم.
آیا واقعاً میدانیم "به وقتش" یعنی چه؟ آیا تابستان، بعد از کنکور، یا بعد از گرفتن مدرک دانشگاهی، زمان مناسب است؟
یا شاید ما باید به دنبال یک فضای آرام در درون خودمون بگردیم.

ما آدمها ماشین نیستیم که برنامهریزی کنیم و طبق آن عمل کنیم.
ما احساس داریم، رویا داریم و میخواهیم زندگی کنیم. ما نمیخواهیم که فقط به وقتش خوشحال باشیم؛ ما میخواهیم هر روز، هر لحظه، احساس خوشحالی کنیم. ما نمیخواهیم که فقط در زمانهای خاص کتاب بخوانیم یا بنویسیم؛ ما میخواهیم نویسندهای باشیم که هر روز داستانهای جدیدی خلق میکند.
هویت ما در این سالها گم شده است. ما به خاطر نمره، مدرک، درآمد و تأیید دیگران، هویت واقعیمون رو فراموش کردیم.
ما باید یاد بگیریم که زندگی فراتر از موفقیتهای مادی است. یک روز میرسد که به همه چیز رسیدهایم، اما احساس خالی بودن میکنیم. وقتی به گذشته نگاه میکنیم، میبینیم که چه روزهایی را فدای اهدافی کردیم که شاید هیچوقت به آنها نرسیم.
ما باید به خودمون توجه کنیم. باید به روحمون، آرزوهای واقعیمون و مسیر زندگیمون اهمیت بدهیم. زندگی ممکن است پر از مسئولیتها باشد، اما این به این معنا نیست که باید خوشحالی و لذت را فراموش کنیم. امروز را زندگی کنیم، امروز را جشن بگیریم و به یاد داشته باشیم که خوشحالی حق ماست.
اگر چیزی الان شما را خوشحال میکند، همین حالا انجامش بدهید. زندگی کوتاهتر از آن است که منتظر بمانید. بیایید با هم به خودمون و آرزوهایمان برگردیم، قبل از اینکه خیلی دیر شود. این بار، بیایید خودمون رو در اولویت قرار دهیم و اجازه ندیم که هیچ چیز، حتی مسئولیتها، ما را از مسیر خوشحالی دور کند.
ما باید یاد بگیریم که زندگی فقط یک ماراتن نیست؛ بلکه یک سفر است. سفری که در آن باید از هر لحظه لذت ببریم. بیایید به خودمان بگوییم که میخواهیم زندگی کنیم، نه فقط زنده بمانیم.
بیایید به دنبال چیزهایی باشیم که ما را خوشحال میکنند و به ما احساس زندگی میدهند.
به فکر آینده هم باش. ولی نه بیش از حد، یادت باشه که حتی آینده هم آینده خودش رو خواهد داشت. برو دنبال چیزهایی که دوستشون داری (میدونم کلیشه ایه) ولی فقط فراموش نکن که تو کی هستی و کی باید بشی. آره؛ موفقیت شیرینه. ولی اگه امروز خوشحال نیستی موقع رسیدن به اهدافت هم نخواهی بود.
جشن زندگی، جشن آرزوها و جشن خودمان. بیایید با هم به زندگی لبخند بزنیم و هر روز را به یادگاری از خوشحالی و عشق به خودمان تبدیل کنیم.