یه لحظه وایسا... فکر کردی تا حالا شاید همهچی فقط توی ذهن ما اتفاق میافته؟
شاید هر چیزی که احساس میکنیم، میبینیم، لمس میکنیم... فقط یه تصویر درونیه. گاهی حس میکنم مغزم قفل شده—نه از خستگی، از اینکه نمیتونه واقعیت بیرونی رو با چیزی که توش ساخته، تطبیق بده.
ما آدما انگار توی یه دنیای ذهنی گیر کردیم، یه توهمِ زیبا یا ترسناک، که شبیه فیلمیه که نویسندهاش هم خودمون نیستیم.

گاهی فکر میکنم شاید بازیگریم؛ نه توی یه سکانس خاص، توی کل یه فیلمنامه نانوشته. اما بازم... نور هست. یه روشنایی، یه جادهای که از تاریکی رد میشه و میرسه به یه شهر پر از پنجرههای روشن.
فقط باید ادامه بدی. حتی وقتی پلکهات خستهان. حتی وقتی نمیدونی چند کیلومتر دیگه مونده. اگه وایسی، اگه تسلیم شی، شاید فاصلهت فقط چند قدم بوده...
خیلی از ما درست قبل از رسیدن، جا میزنیم. توی ذهنمون میسازیم که هنوز راه مونده، و از همون ذهن، جا میمونیم!
زندگی نه پیچیدهست، نه معمایی. نه راز داره، نه کلید جادویی. فقط یه کار باید بکنی: باید بری. ادامه بدی. یه قدم، فقط یه قدم دیگه...
واقعاً نمیدونستم یه روزی پا روی زمین میذارم؛ تو یه سیارهٔ آبی که آدمهاش خیلی پیچیدهن، یهجایی که انگار ما رو از یه جای بهتر بیرون انداختن... بهشت؟ شاید فقط یه افسانهست واسه دلخوشی. میگن حوا لیاقت نداشت. شاید قصهها رو ساختن، چون واقعیت زیادی خشنه. چون فقط با قصهها میشه تحمل کرد.
اینجا عجیب سخته. هیچکس واقعاً حالِ بقیه رو نمیفهمه. همه عجله دارن تا “خوب” باشن، ولی کسی نمیخواد “مهربون” بمونه. دنیا پر شده از آدمهای موفق، اما چیزی که کم داریم، آدمهاییان که بلد باشن دوست داشتن رو ادامه بدن.
راستش، من از وقتی تو شکمم بودم تا همین الان، هیچوقت فکر نمیکردم اینجوری بشه. فکر نمیکردم بودن انقدر سنگین شه. نمیتونم با زندگی انسانی کنار بیام. انگار دردش طراحی نشده برای من. نه این که ضعیف باشم، فقط... فرق دارم. خودمم نمیفهمم خودمو. حتی هیچ کلمهای نیست که کاملاً حسمو برسونه.

این پست باید بیشتر میشد، ولی ذهنم قفل کرد... فقط میدونم یهسری چیزا رو نمیتونم توضیح بدم، مثلاً اینکه چرا تو سکوت آروم میگیرم. چرا وقتی حالم بده، صدا ندارم. چرا بعضیا فکر میکنن همیشه باید "خوب" بود، حتی اگه حالنداری.
امروز، چند نفر قهر کردن. نمیدونم چرا. من که ازشون هیچ انتظاری نداشتم... نه اینکه حالمو خوب کنن، نه اینکه هیچوقت اذیتم نکنن، فقط انتظار داشتم کنارم باشن. ولی نبودن. حتی بیشتر از نبودن، دلگیرم کردن.
آدمیزاد... گاهی فقط فاصله میگیره، بعد انتظار داره تو هم همونقدر عادی بمونی!
کاش آدما یه ذره، فقط یه ذره، بیشتر بلد بودن «مهربونی کنن» بیقضاوت. بیدلیل.
اگه تا تهش بخونی، شاید تیکه ای از خودتم پیدا کنی...