حل شده‌ام در خود، من آن مسئلۀ بی‌پاسخ بودم؛ حل شده‌ام در خود، من آن مخلوط نامحلول بودم. نمی‌دانم مرا هم زده‌اند، یا حرارت آنچنان بالا بود، که گرداب قاشقکی مرا در این لیوان غرق کرد. من پیله نبستم، حال خودم هم پیله‌ام.
چگونه ترک منزل گویم؟ کو آن بال و پر زیبای پروانه‌ای، کو آن وعده‌های غریزی که کرم ابریشم را چو عنکبوتی به بافتن واداشت؟ من به شوق پرواز به سیاهچال پیله برگشتم. امان از جهل، امان! ندانستم که این سفیدپیله کفن بود و منم مرحومی به آغوشش، چو لقمه‌ای در نانِ تارعنکبوتی که از قضا، عنکبوتش هم خودم بودم.
در قفل شد و من پشت در مانده‌ام، من درمانده‌ام. فریاد کمک خواستنم را نشنید کسی، من ماندم و سوت، من ماندم و سکوت، من ماندم و خودم. من پیله نبستم، پیله شدم.
شاید اکنون جای پروانه، ابریشم شوم. گذشتن از جادۀ ابریشم یا پروانه، هرکدام عوارض دارد؛ یکی مرگ در پیله و دیگری مرگ در آتشِ شمع می‌خواهد. هر جاده‌ای عوارضی دارد؛ هر دم و بازدم، پرداخت یک قسط عوارض جادۀ زندگی هستند و مرگ، مبلغ ناقابلی‌ست که مرا با این جادۀ پرپیچ‌وخم، بی‌حساب می‌کند.
شمع، عشق اول پروانه نیست. پروانه ابتدا همان کرمی بود که از لبان سیب ممنوعه بوسید و در قلب او لانه کرد و از قلب سیب به پیلۀ ابریشم تبعید و با مرگ اولش، تبدیل به آنچه که باید شد. من آن کرمی بودم که از سیب خوردم و در قلب او لانه کردم، حال از پیلۀ عدنیِ ابریشمی، به اسفل‌السافلین، یعنی پیلۀ دوزخینِ فولادی تبعید شدم و این بود جزای عشق اول. خدا با تماشای من وعشق ممنوعۀ دومم و سوختن در طوافش، به قصد مجازات، دَرَکی سافل‌تر از این، در بساطش ندارد؛ پس به ناچار، تنها پروانۀ عبور از جادۀ ابریشم را دارم.
من دیگر نه آن زندانی، که خودم هم زندانم. حال من هم پیله‌ام، چند تار مو از گیسوی ابر؛ همان ابری که در پشت چهرۀ سرد و بی‌روحش، دریاها اشک و نور دارد. حال، من هم پیله‌ام.
#delta
