من؟

من فرهاد کوه‌کن بودم و لباس‌هایم کوه بیستونی که باید می‌تراشیدمش.
کوه را تراشیدم، راه را باز کردم، لباسم را برداشتم،
اما من فرهاد نبودم.
من فرهاد نبودم که خسرو خبر مرگ شیرین برایم آورد.
شیرین دیگر کیست، چیست، کجاست؟
به جهنم که شیرین مرده است.
هیچ‌وقت شیرین نبوده که حالا رفتنش دنیایم را هلاهل، و مرگ را احلی من‌العسل سازد.
خسرو افسانه را اشتباه آمده است، من فرهاد نیستم.
شاید سیزیف باشم.
هرچه که هستم، عاشق شیرین نیستم و کوه را هم برای او نمی‌تراشم.

بعد فتح قله، با باری که نه بر دوشم، بلکه بر تنم بود، از خانه بیرون آمدم.
خورشید حضورم را در کلاس ثبت کرد. آدم‌ها راه می‌رفتند، ماشین‌ها رد می‌شدند، مغازه‌ها باز بودند.
همه‌چیز سر جای خودش بود.
فقط من نبودم.

دوستم از آن طرف خیابان صدایم زد. دست تکان دادم. شاید صدایم کرده بود، شاید هم نه.
به طرفش رفتم. چیزی گفت که نشنیدم. لب‌هایش تکان می‌خورد، مثل تمام آدم‌هایی که هیچ‌وقت نفهمیدم چه می‌گویند. سرم را تکان دادم.
خندید. من هم خندیدم. نمی‌دانستم به چه چیزی.

در کلاس، هنگام حضور و غیاب، من حاضرِ غایب بودم. آمده بودم چیزی یاد بگیرم، یا شاید آمده بودم چرت بزنم.
استاد اسم‌ها را می‌خواند:
علی،
محمد،
یاسین،
...
فرهاد،
استاد اسمم را خواند.
«فرهاد؟»
کسی جواب داد: «حاضر.»
برگشتم. کسی پشت سرم نبود. چرت زدم.

مدتی گذشت و کلاس تمام شد. سرم را از مُهر خاکی دست‌هایم بلند کردم. پیشانی‌ام قرمز بود.
حاج‌آقایی را می‌شناختم که پیشانی‌اش سیاه بود؛ می‌گفتند از زیادی عبادت است.
شاید بود. شاید هم محل خروج شیطان از بدنش بود.
اما عبادتِ من پیشانی‌ام را قرمز کرده بود. شاید شیطانِ من یک زنِ زیباست.
اگر زنی زیباست، نمی‌خواهم برود.

هنوز از کلاس بیرون نیامده بودم که چشمم به پنجره افتاد؛ زنی کنارش ایستاده بود.
نمی‌دانستم چرا نگاهش می‌کنم.
موهای مجعد و پرکلاغی، چشمانی به همان تیرگی و روشنایی، ضمیمهٔ جلد سفیدی بود که بر استخوان و مایحتوی‌اش کشیده بودند.
شاید زیبا بود، یا شاید من فقط به چیزی برای نگاه کردن احتیاج داشتم.
مدام نگاهم را می‌دزدیدم تا مشکوک نشود.
مشکوک نشده بود، فهمیده بود.

جلو نیامد، من هم جلو نرفتم.
شاید جلو رفتم.
به پیشانی‌ام نگاه کرد. سلام کرد، سلام کردم.
گفت: «سرت به جایی خورده؟»
دستم را روی سرم کشیدم، گفتم عبادت کرده‌ام.
زن خندید.

در دزدیدن نگاه ناکام بودم. نه جلو رفته بودم، نه او جلو آمده بود.
نمی‌خواستم بروم، ولی رفتم.
«اسمت چیست؟»
برگشتم.
اسمم را می‌دانستم، یا فکر می‌کردم می‌دانم.
«فرهاد.»
دروغ گفتم، یا شاید هم برای اولین بار راست گفتم.
اسمش را پرسیدم.
«سپیده»
سپیده. اسم عجیبی نبود. نمی‌دانم چرا انتظار داشتم شیرین باشد.
سپیده؛ اسمش را دوست داشتم.
خودش را هم.
مثل کودکی که چیزی را در مغازه‌ای می‌بیند و دلش می‌خواهد مال خودش باشد.
نمی‌خواستم با او حرف بزنم. نمی‌خواستم چیزی از او بدانم. فقط می‌خواستم داشته باشمش.

منصرف شدم، دیگر نمی‌خواستمش.
ناپدید شد.
شاید سپیده صدایم نکرده بود، فقط می‌خواستم مخفیانه نگاهش کنم.
صدایی نبود،
سپیده نبود،
اسمم در لیست حاضرین نبود،
همه‌چیز سر جای خودش بود،
فقط من نبودم.

#delta