گم شدهام، در این شهر متروک؛ و این شهر چون بیوهای نالان، شوهر از دست داده و دست های تنهایش حکایت میکنند از تنگی دل، از کودک گمشده در بازار، از بغض خفته در گلو، از شهر متروک.
در این شهر متروک، رنگ پریدۀ دیوارها، ترس آجرها از تنهایی را روایت میکند. گویی که این دیوارها در تنهایی خویش، دیگر تمایلی به پنهان کردن زشتی های خود ندارند و در عوض، لباس بیرنگ و سرد صداقت پوشیدهاند.
قاب پنجره های شکسته مثل حدقه های خالی چشم، چشم به خیابان دوختهاند و خیابان هم دیگر اهمیتی به فقدان آن نگاه های گرم سابق نمیدهد. خیابان و پنجره با یکدیگر قهرند و چقدر اینجا همه سردند! این سرما، سرمای یک شهر متروک است.
آسفالت کف خیابان ترک خورده و قطره های باران، پیاله های خیابان را پر کردهاند. گویی راهکار خیابان برای نگاه های سرد پنجره، نوشیدن باده است.
درها، نیمهباز ماندهاند، چون دهان جوجه های تازه زاده از تخم، چشم به راه مادر و اندکی طعام. درها نیمه باز ماندهاند، انگار که کسی بیرون رفته و بازگشت را فراموش کرده است.
شهر مو بر تن سیخ میکند و سرمایش تن را میلرزاند. سقفها فروریخته و تیرآهنها زنگ زدهاند. خانهها پر از اثاث اند، اما دیگر کسی در آنها زندگی نمیکند. لیوان روی میز است اما دیگر بخار و گرمایی ندارند. رنگ چای هم از این خانه رفته و جسم بیجانش ارثیۀ این منظره شده است. قندان پر از قند و لیوان خالیست؛ انگار نه انگار که روزی این کعبه های مرمری، چای تلخ را در دهان به دریای شیرین تبدیل میکردند! کعبه هم حوصلۀ حاجت دادن ندارد. ساعتها در خانههای خالی متوقف شدهاند و دیگر کسی به عقربهها دستور نمیدهد. حال، وقت استراحت است...
خودروها، مدتهاست در یک جای ثابت متوقف شدهاند و چراغ های راهنما ساکت شدهاند. هنوز، نام خیابانها، همان است که بود. اگرچه انسانها خودشان ترک دیار گفتهاند، نام و نشانشان هنوز قصد رفتن ندارد. گویی این انتزاعات با سازهها و ساختار های شهر عجین شده و چون فسیل حشرهای در شیره، قصد مهاجرت ندارند. نام خیابانها همان است که بود، اما خودشان هم از بابت هویت خود مطمئن نیستند!
از تابلو های زنگزده، هنوز نام خیابانها خوانده میشود. سطل های زباله واژگون شدهاند و باد، دست روزنامهها را گرفته و با خود به این طرف و آن طرف میبرد تا شهر را نشانشان میدهد.
در میدانها، جای مردم، جز گردوغبار چیزی نیست و این چیزیست که منظرۀ شهر متروک به انسان نشان میدهد، گرچه خودش خوشحال و مسرور از هجرت انسان، سور و ضیافت به پا کرده است!
دیگران رفتند. من ماندم و این شهر خالی. شهری چنان ترسناک،که حتی روحم از بیم این مدینۀ متروک، از تن گریخته است و من هم رفتهرفته، اثاثیهای در یکی از واحدهای خالیِ این شهر میشوم. تابلویی در اطراف این شهر نبود که راهنمای گمشدگان باشد. اینجا سیاهچالهای بود که من را در خود کشید و من در همینجا، چندباری هم مردم و هم زنده شدم! من تنها متحرکمردۀ این شهر هستم. تنها چیز زنده در این وادی، عروسکی خاکی در یکی از واحد های خالی یک ساختمان است که هنوز منتظر همبازی پیشینش مانده است!
من ماندهام و آینه هایی در یکایک واحد های این شهر و عمری طولانی، تا تمامشان را بشکنم. من ایستادهام و دشمنم، آینه در مقابلم ایستاده است. در مشت خود، هزار منِ دیگر دارم و این، تمام چیزیست که از ابتدا داشتم.
گم شدهام
در این شهر متروک.
گرچه سکوت حاکم ظالم و رعیت ساکت است
گوش من به لالایی صور اسرافیل عادت دارد،
که هر روز
در من قیامتی برپاست.
.