بگذار سر بر سجدهی بالشت؛ شکر خدای همیشه خواب را. مُهر بالشت اگرچه از جنس خاک چون انسان نیست، شاید انسان از بال و پر است. شاید این حال خراب، از بال شکسته و پرِ ریزان است. بخواب و در آسمان عالم خواب پرواز کن، که ابر های این عالم سیاه و سفید نیستند؛ عالمی که گاه الوان است و رنگینکمان واحد سازندهاش، گاه هم سیاهتر از سیاهی و سیاهچال واحد سازندهاش! پرواز کن و بیفرود، بیدار نشو؛ بگذار سقوط، عاقبت پروازطلبی باشد.
بگذار سر بر خاک بالشت، زندگی برای امروز بس است. مرگ دستمزد کارِ طاقتفرسای زندگی است و مرگ کوتاهی چون خواب، زندگی را برتابیدنی میسازد. بگذار اشکهایت، خاک بالشت را گل کند؛ شاید خانهی ساخته از خاک و گل، از این خانههای پرزرق و برق بیش از حد امن، لانهی رویاییِ مرغ دلت باشند.
بگذار سر بر سر بالشت، به جای شانهاش؛ بِکِش او را در آغوش، بشنو از زبان بالِ شکستهی فرشته، که میگوید از آن شبها:
"من بیشتر از همهی شما سکوت شنیدهام! من یک تکه پارچه و پنبهام، اما بیشتر از آدمها، شاهد تنهایی هایتان بودهام.
خستهام، نه از وزن سرهایتان، که از فکر هایی، که همراهش میآورید.
من هر شب وزن سرتان را تحمل میکنم،
اما هرگز نمیپرسم امروز چه چیزی روی شانههایتان سنگینی میکرد.
اشکهایتان را دیدهام؛ بیآنکه چیزی بپرسم.
خوابهایتان را شنیدهام؛ بیآنکه بتوانم به یادشان بیاورم.
شما مرا برای خوابیدن میخواهید،
اما بیشتر شبها، خودتان را روی من میگذارید؛
خستگیتان را، تنهاییتان را، آدمهایی را که نتوانستید فراموش کنید.
کاش یکبار هم که شده،
پیش از آنکه سرتان را روی من بگذارید،
خودتان را زمین بگذارید."
#delta