چه خوش‌روز هایی بودند، آنان که می‌گذاشتند مانند انگلی بر تن خیابان بازی کنیم. ایامی که پاره های آجر، کلوسوئومِ مبارزه‌ی زانو هایمان با آسفالت بودند و زمین که برای دفع خارش تنش از شر انگلان، با بنانِ پرتوافکنِ سوزانش ما را تنبیه می‌کرد و در آن ایام، تنها انگلی که از بین می‌رفت، سفیدی و روشنایی پوست‌هایمان بود.
خط و خالِ بر تنِ خیابان، سخن هایی برای گفتن دارد؛ از روز های آفتابی، بارانی، طوفانی. خیابان گذر ایام دیده و سردی و گرمی روزگار، تاختن بی‌نعلان و چهارنعلان.
خیابان! سکوت تو، سکوتی آزرنده‌ست. تویی که دهانی پر از دندان داری و هر دندانت مینایی سرشار از شراب! جرعه‌ای با ما هم‌پیاله بودن گناه نباشد، روزه‌ی سکوت گناه است.
با ما از دل سیاه‌سنگت بگو؛ سنگی که درونش چون خانه‌ی خدا، محبس بت و تراب و سفالینه شده و دیوار ندبه‌ی گام های ما.
دندان قروچه نکن، سخن بر زبان آور! چشمانت بر خلاف دهانت مفتوحند و می‌بینند. این سحاب و آسمان از آن ارتفاع ما را دیدند و گریستند و رفتند، بر تویی که در آغوشت افتادیم، ضماد زخممان خاک و زمین سوزانت شد و از ازل تا ابد دمسازمان بودی چه گذشت؟
روزهایی که گذشت و جام های شراب سفید دندانت، در نبرد با تاریکیِ شب، شراب سرخ برگشتند و در دهانت جای طعم و سرمستی، خون جاری شد و مزه‌ی نحس آهن‌گونه‌اش!
گریه‌ی آسمان و آغوش با رطوبتش هم، جریان جویت را آرام نکرد، هیچ؛ جای خالی مینا و عاج رفته را چگونه می‌توان پر کرد؟ جاهلان از سکوت و فسردگی‌ات می‌گویند و دلسوزان از لبخندی که در غیاب آن دندان‌های نغز، سبب دلتنگی می‌شود.
آسمان، ما را ایستاده چو مور می‌بیند و تو، خسبیده چو نوم! جای مبتلا، بطلان تعبیر خوابِ دندان های شکسته‌ی بداختر باش. سینه‌ی تو اورنگ پاره های آجر است نه سر های ما. جوی‌هایت پیاله‌ی عرق است و نه این شرابِ محبوس در شیشه های عمرمان.
در دل را باز کن و کودکان را از اسارتِ بیت‌ِ سنان برهان تا با گل های کوچک و چند تکه آجر، زیبایی لبخند را بر دهان خونینت، باز برگردانند.
delta#
