۳آسمان، گوشخراش خندید.
رودی بیروح، زده از دنیا، رو به آسمان گفت:
«به چه میخندی؟»
آسمان پاسخ داد:
«انسان.»
سپس، در حالی که خندهاش فضا را در هم میپیچاند، ادامه داد:
سالهاست از این بالا همهچیز را مینگرم…
و تا کنون موجودی به جالبی آدمیزاد ندیده بودم!
رودی پرسید:
«چطور؟»
آسمان گفت:
کوه نیست، ولی فرو میریزد.
برکه نیست، ولی وجودش خشک میگیرد.
خورشید نیست، ولی میدرخشد.
باد نیست، ولی آزادانه حرکت میکند.
گیاه نیست…
ولی آرام، آرام رشد میکند،
بیآنکه خود بفهمد.
رودی، خسته و با چشمانی عاری از زندگی گفت:
الماس هم میشکند.
دریا هم خشک میگیرد.
خورشید هم خاموش میشود.
باد هم آزاد نیست!
گیاه هم میمیرد!
آسمان، که تا آن لحظه بیدرنگ میخندید، ناگهان خاموش گشت.
سپس کمی مکث کرد و گفت:
ای آدم…
همهچیز فناپذیر است، حتی من.
حتی مرگ نیز، در پایان،
با شنیدن صوت اسرافیل،
جان به جانآفرین تسلیم خواهد کرد.
اما این بهانه نمیشود
که روز بر روزت را شب کنی،
و چون پایان پذیری،
پایان نبری…
که حیوانات و نباتات نیز
تا واپسین دم،
چنگ بر خاک میزنند.