نوشتارهای شبانه
فقط مرا یاد کسالت همیشگی ام می اندازند
یاد جان به لب آوردنهایی ک در هر کاری باید از سر خودم بگذرانم
یاد بی خیالی ها
یاد فرصت سوزی ها
یاد همه ی اسرافها
اسراف علی نفسی....
با این همه
اخر همه ی شب نوشته ها
موضوع یادها عوض می شود
یاد تو می افتم
یاد نداشتنت
یاد اینکه
عزیز علی ان اری الخلق...
عزیز جان
سخت است بر من
سخت است
که مردم را ببینم
و لا تری...
و لا تری...
عزیز علی...
حالا اینجا بعد از شب نوشتارها...
سنگینی نبودنت بغض می شود.
و حیف است
که تو هستی
و غم دارد من را می برد!
و مرا دارد غم می برد.